Diaboł u Augustyna
Augustyn w roku 1880 był właścicielem młyna Dańcu. Była wigilia Bożego Narodzenia, w młynie zebrali się parobcy i młynarczyki by pograć w karty. Nagle przybył do nich nieznany pan i prosił, czy by mógł z nimi zagrać. Wszyscy byli zdziwieni, ale prośby mu nie odmówili. Więc grali dalej, a nowy z nimi. W pewnej chwili wypadła komuś karta i dostała się pod stół. Ten chwycił lampę naftową i schylił się pod stół szukając karty. Wtedy zauważył, że obcy ma jedne końskie kopyto. Bardzo się wystraszył i uciekł a pozostali za nim. Po tym nowym – a był to diabeł- ani śladu. Zegar pokazywał krótko przed dwunastą i to dobrze, bo gdyby byli przybrali godziny dwunastej, to diabeł zebrałby wszystkich do piekła.
Brzmienie legendy w języku śląskim...
Diołboł w młynie u Augustyna
W 1880 roku gospodołrz Augustyn mioł młyn w Dańcu. Była Wilijoł przed Bożym Narodzyniem. W młynie zeszli se pachołkowie i młodzi młynarczycy, coby se pograć w karty. Wtym prziszoł do nich cudzi chop, keri se chcioł pograć s niymi. Dziwiyli se tymu nowymu, ale granioł mu niy łodmówiyli i rundy szły dali. Wrołs komujś sleciała karta pod stół. Chycioł petronelka coby znołd ta karta na dole. Jak se schyloł – ło zgrozo – to widzioł, iże tyn nowi moł jedno końskie kopyto! Tak se chop wystraszoł, iże zarołs uciykł, a ci inksi za niym. Tyn cudzi – a boł to diołboł – tyż se stracioł. Dobrze iże se chłopi rozejśli! Zygor pokołzywoł krótko przed dwanołstom, a jakby skuli granioł w karty ta godzina przebrali, to diołboł wszystkich zebrołby do piekła!